REGION – Puez-Odle

Ferraty w PUEZ-ODLE

Grupa Puez-Odle składa się trzech mniejszych podgrup.
Najbardziej znaną z nich jest Odle (niem. Geisler, lad. Odles), znajdująca się między wylotem doliny Val di Funes (Villnöss) a doliną Val Gardena. To wyjątkowo piękna grupa górska, której charakterystyczną sekwencję szczytów można oglądać z wielu miejsc w Dolomitach. Te wysmukłe, spiczaste formy całkowicie usprawiedliwiają ich ladyńską nazwę Odle, co oznacza „igły”. Najlepiej podziwiać je od strony doliny Val di Funes, gdzie niewiarygodna grań iglic opada pionowo na rozpościerające się poniżej rumowiska. Wyjątkowe zachody słońca odbijające się na tych ścianach to jeden z najbardziej zachwycających widoków w Dolomitach. Płonące czerwienią szczyty przykuwają wzrok do chwili gdy ostatnie promienie słońca znikną z wierzchołków Sass Rigais (3025 m), Furchetty (3030 m) czy Sass da L’Ega (2924 m). Łatwo się do nich zbliżyć od strony południowo-wschodniej z doliny Val Gardena, od strony północno-zachodniej opadają one natomiast gwałtownie i stromo do doliny Val di Funes. Ich pionowe ściany i ostre wierzchołki zarezerwowane są dla wyjątkowych śmiałków. Z doliny Val di Funes (Villnöss) pochodzi słynny Reinhold Messner¹ i właśnie na tych przepięknych wieżach szlifował swoje umiejętności. Pierwsze historyczne wejścia na te szczyty miały miejsce w latach 1870–1880, ale do dziś są one wyzwaniem dla wielu słynnych alpinistów. Tu swoich sił próbowali: Dulfer, Trenker, Jahn, Dibona, Solleder, Vinatzer. Na jeden ze szczytów – Sas Rigais prowadzi ferrata.

Aby odróżnić Odle od leżącego bardziej na północ masywu Odle di Èores, często nazywana jest ona Odle della Val di Funes. Odle di Èores wraz z wybitnym, widocznym z daleka szczytem Sass de Pütia (2875 m) zamykają region od północy. To właśnie przez grań Odle di Èores i jej najwyższy szczyt, Monte Tullo (2653 m), poprowadzono przepiękną trasę imienia Günthera Messnera². Nie mniej ciekawa, a krótsza jest ta prowadząca na Sass de Pütia.

Ostatnim elementem parku jest grupa Puez, przypominająca płaskowyż kamienista pustynia kończąca się na wschodzie górującym nad Corvarą szczytem Sassongher, na który można wejść nietrudną trasą miejscami ubezpieczoną ferratą. W południowej części Puez ferratami możemy zdobyć szczyty Piccola Cir i Gran Cir (wbrew skojarzeniom z nazwą wejście na Piccola (pol. Mała) Cir jest zdecydowanie trudniejsze niż na Gran (pol. Duża) Cir.

Na wschodniej ścianie masywu w 2019 roku oddano do użytku nową Ferratę Les Cordes prowadzącą na rozległe Plateau Gherdenacia.