Dolomity na ferratach – PRZEWODNIK. Część 2 – Dolomity SESTO

Część 2 przewodnika DOLOMITY NA FERRATACH opisuje ferraty w obszarach:

1. wokół słynnych Tre Cime: wejście na Monte Paterno, Torre Toblin, Monte Piana i trasy w grupie Cadini di Missurina
   
2. Croda Rossa i obejście Popera czyli część wschodnia Sesto
3. Alpy Karnickie – dodatek
4. Valle Aurina – dodatek

W tej części PRZEWODNIKA zamieściliśmy też opis regionu Dolomity Sesto i historię powstawania ferrat na tym terenie.
W dziale Warto wiedzieć i zobaczyć opisujemy miejsca, które nas zaciekawiły, i do których odwiedzenia chcielibyśmy was zachęcić. We wstępie do książki zamieszczamy też nasz wywiad z ciekawym człowiekiem prowadzącym Rifugio Carducci – Bepmi Montim, pomysłodawcą projektu DOLOMITI SENZA CONFINI – DOLOMITY BEZ GRANIC.

Z przewodnika dowiecie się:

• Co zrobić, żeby uniknąć zamkniętej drogi na parking pod TRE CIME?
• Jak dotrzeć do najpiękniejszej części SESTO, gdzie nie ma turystów?
• Jak zaplanować tę kilkudniową, wyczerpującą, ale zachwycającą wyrypę?
• Jaki sprzęt koniecznie musisz zabrać?

Sesto to inny świat, a właściwie to dwa bardzo różniące się światy:

Pierwszy, ten wokół Tre Cime, jest pełen ludzi, turystów, wspinaczy, fotografów. Jest dostępny dla każdego, można podjechać niemal pod same Tre Cime, by po godzinie spaceru szeroką aleją podziwiać ich północne magiczne ściany. Tłoczne schroniska są tu na wyciągnięcie ręki, wszystko jest łatwe i dostępne.

Drugi – Croda Rossa di Sesto, Monte Piana, Monte Popera, Cadini di Misurina, chociaż jest tuż obok, to jest to odludzie, które zionie pustką, a przemierzają je tylko nieliczni. Wymaga dużo więcej: potrzeba siły, miejscami dużo większych umiejętności i przede wszystkim obycia z górami. W zamian jednak oferuje spokój, naturalną dzikość, niesamowitą historię i niepowtarzalnie piękny krajobraz. Sesto jest piękne, zauroczyło nas nie mniej niż nasza ukochana Brenta. Na pewno jest bardziej urozmaicone, bardziej różnorodne, a jednocześnie na pewno nie mniej wspaniałe. To istny raj dla miłośników ferrat, można przez tydzień chodzić nimi od schroniska do schroniska, a do tego przez cały ten czas niemal w samotności podziwiać piękno i dzikość gór. Właśnie dlatego drugi tom opisuje trasy w Sesto. Brakuje tu tras dla początkujących, nawet stosunkowo łatwa na Monte Paterno jest dużo trudniejsza niż jej tunelowy odpowiednik pod Lagazuoi. Obejście Popera jest równie dzikie, długie i wymagające jak trasa wokół Sorapiss, a Ferrata Roghel i Zandonella na pewno nie rozczarują miłośników wspinaczki. Jednak trasy są w większości dużo dłuższe, całodniowe. Tu, poza małymi wyjątkami, raczej nie powiemy – jak w pierwszym tomie – że ferraty są dla każdego, tylko że są dostępne po pewnym przygotowaniu. Chciałoby się powiedzieć, że niektóre opisane tu trasy to ferratowe klasyki i każdy kto jest ich miłośnikiem musi je odwiedzić. Sesto jest inne i wyjątkowe. Serdecznie polecamy ferraty w Dolomitach, szczególnie w regionie Sesto.

Zapraszamy do zakupów – naszych książek DOLOMITY NA FERRATACH – obiecujemy, zachwycisz się przewodnikiem i ferratami w Dolomitach 🙂